از حضرت صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: روزى حضرت فاطمه عليهاالسلام

حسين عليه السلام را در آغوش گرفته بود، رسول خدا (صلى الله عليه وآله ) او را از آن

حضرت گرفته و فرمود: خداوند كشنده تو را لعنت كند، خداوند كسى را كه تو را برهنه

مى كند لعنت كند، خداوند كسانى را كه يكديگر را بر عليه تو كمك مى كنند نابود سازد و

بين من و كسانى كه يكديگر را بر عليه تو كمك و يارى مى كنند حكم فرمايد. حضرت زهرا

عليهاالسلام پرسيد: پردجان چه مى گوييد؟ فرمود: به ياد مصيبتهايى كه پس از من و تو به

او مى رسد و ستمها و كينه توزى هايى كه با او مى شود افتادم . او در آن روز به همراه

گروهى خواهد بود كه گويا ستارگان آسمانند كه خود را براى كشته شدن هديه آورده اند.

گويا ميدان آنان را مى بينم ، جايگاه فرود و محل قتل و دفن آنان را مى نگرم ،

عرض كرد: پدر جان ، اين جايى را كه توصيف مى فرماييد كجاست ؟ فرمود: جايگاهى

كه به آن كربلا مى گويند و خانه غم و اندوه و گرفتارى ما و امت است . بدترين افراد

امتم بر آن خروج مى كنند. اگر تمام ساكنان آسمانها و زمين بخواهند براى يك نفر از

آنان شفاعت كنند، شفاعتشان در مورد آن يك نفر پذيرفته نمى شود. آنان در آتش

جاودانه خواهند بود

باز محرم رسید، ماه عزای حسین

سینه‌ی ما می‌شود، کرب و بلای حسین

کاش که ترکم شود غفلت و جرم و گناه

تا که بگیرم صفا، من ز صفای حسین

امام سجاد (ع) : هر مؤمنی كه بگرید بر قتل حسين (ع) به نحوی كه اشك بر چهره اش جاری شود

 خداوند او را جاودانه در خانه ای از خانه های بهشت جا می دهد.

وهنوز پرچم سرخت بر بام اسمانت بلند است

و هنوز چشمان مادری به راه

تا کی رسد ان منتقم خونت یاحسین......