تاريخ نشان داده است كه تا مردم نخواهند و تلاش نكنند، حق بر جاى خويش قرار

 

نمى گيرد و حكومت به دست اهلش نمى رسد. تجربه ى حضرت على و امام حسن و

 

امام حسين(عليهم السلام)، دليل بسيار آشكارى بر اين مطلب است. اگر مردم بر

 

خلافت حضرت على(عليه السلام)پافشارى مى كردند، الآن، تاريخ مسير ديگرى را

 

مى پيمود، ولى دنياخواهى و ترس و ... مردم آن زمان سبب شد از آن زمان تا

 

آينده اى كه معلوم نيست چه هنگام به پايان مى رسد، جهانيان و خصوصاً شيعيان،

 

جز ظلم و آزار چيزى نبينند. متأسفانه كوتاهى ما، بلكه عملكرد بدمان سبب شده

 

است كه آن محروميت تا كنون ادامه يابد.

 

 

طبق اين حديث، وظيفه ى ما براى تسريع و تعجيل در ظهور حضرت، اين است كه آن

 

حضرت را بر خويش و خويشان مقدم داريم و با اجراى دستورهاى اسلامى و گسترش

 

و ترويج عملى اسلام، آن امام(عليه السلام) را به جهانيان بشناسانيم و دل ها را به

 

سوى آن حضرت معطوف كنيم، تا به خواست خداوند، هرچه زودتر، زمينه ى پذيرش

 

مردمى و جهانى آن امام(عليه السلام) فراهم شود.

 

 

از اين حديث شريف نكاتى استفاده مى شود:

 

 

1. خداوند متعال از شيعيان عهد و پيمان گرفته كه از امامان پيروى كنند و اين پيروى

 

سبب تشرّف به لقاى امام زمان خواهد بود.

 

2. اعمال ناشايست شيعيان سبب دورى آن ها از امامشان شده است; و لذا اعمال

 

شايسته مى تواند در تسريع ارتباط با امام زمان(عليه السلام) مؤثر باشد.

 

                                     منبع احتجاج ج۲ص۳۱۵بحارالانوارج۵۳ص۱۷۷ح۸

 

              اللهم عجل لولیک الفرج